„... og ég þakka áheyrnina. Einhverjar spurningar?“
Ég lít upp. Salurinn er tómur. Allir eru farnir og ég er hér, enn á ný, farin að tala út í loftið, þar sem ég virðist hafa tapað öllum áheyrendunum. Ég tek því pappírana af púltinu, set þá í töskuna og geng út.
Þetta er ekki í fyrsta skipti þar sem ég held hér einræður fyrir engan. Ég get ekki sagt að ég tali fyrir daufum eyrum, ég tala fyrir engum eyrum. Eins og oft áður, á leið minni út, hugsa ég um að líklega þjóni það engum tilgangi að halda þessu áfram. En ég get bara ekki gefið þetta upp á bátinn svo auðveldlega.
Þannig að líklegast kem ég hingað aftur fljótlega, reyni að halda þessu á lífi.
Við sjáum til hvort einhver verði var við það þá.
Eða hvort það verði annað tré sem fellur í skógi án þess að nokkur verði var við það.