Ég dreg djúpt andann áður en ég opna dyrnar. Ég hef ákveðið að koma aftur, þrátt fyrir hvernig hlutirnir fóru síðast.
Inni er rökkur, birtan kemur einungis gegnum dyrnar en öll ljósin eru slökkt. Salurinn er mannlaus. Ég geng inn í þögnina, þessa sérkennilegu, þrúgandi þögn sem fylgir stórum mannlausum sölum. Ég veigra mér við að rjúfa þögnina. Það er eitthvað við svona þögn, einn síns liðs getur maður einfaldlega ekki fengið það af sér að brjóta hana. Um leið og tveir eru saman er þögnin ekkert öðruvísi en önnur þögn. En þegar maður stendur einn inni verður þögnin svo sterk, eitthvað sem maður ætti bara ekki að trufla.
Ég sé að engin hefur komið hingað síðan ég var hér síðast, ég sest niður, horfi í kringum mig og ákveð að láta þetta kyrrt liggja í bili. Það gegnir engum tilgangi að tala yfir þeim sem ekki hlusta.
En þrjóskan í mér gerir það að verkum að ég mun snúa hingað aftur.