Ég geng inn í salinn og svipast um þangað til ég sé móta fyrir einhverjum í þriðju röð, vinstra megin, fyrir miðju. Þegar ég kem nær sé ég hana. Hún virðist buguð þar sem hún situr með hendur í skauti og starir fram fyrir sig. Varlega fikra ég mig áfram eftir sætaröðinni, eins og til þess að trufla ekki þessa djúpu íhugun hennar. Þegar ég kem að henni hika ég örlitla stund áður en ég legg höndina á öxlina á henni, eins og móðir myndi gera við barn, og segi með umhyggju í rómnum: "Þú ert í vitlausum sal, væna, það bíða allir eftir þér hérna handan við ganginn... "

;op