Jæja, jæja, jæja... daddara... tralalalalala... ég veit ekkert hvað ég á að gera. Það er verslunarmannahelgi. Það er föstudagskvöld. Klukkan er hálf ellefu. Ég held að ég viti hvað framtíðin ber í skauti sér en kannski hef ég rangt fyrir mér... gæti það gerst? Jú, ég held ég viti það. En, nei, kannski ekki... en jú, líklega... eða hvað? VÁ hvað ég á mér ekki líf!!! :o) Maður getur ekki annað en hlegið að því ;op Oó, hér er ég EIN að RÆÐA... leggið saman tvo og tvo og þið fáið ekki út fimm. Hér fer fram EINRÆÐA í boði Unu :o)

Ég er pottþétt að missa vitið... Einhverjar ráðleggingar?

Ahhh, ég las Óradís aftur í dag! Rölti upp á bókasafn í hádeginu mínu. Ég var næstum því búin að gleyma hvað þetta er yndisleg bók! Hvernig er hægt að gleyma bókum sem maður hefur lesið? Ég les að vísu ekki eins mikið núna og ég gerði áður, en þá las ég oft 1 - 2 bækur á dag. Það sorglega er að ég man líklega ekki eftir helmingnum af þeim, eða það uppgötvaði ég í dag. Allavega voru nokkrir kunnuglegir titlar í barnadeildinni á Amtinu sem ég þurfti dáldið að pæla í til að muna einhvern söguþráð. En svo eru náttúrulega bækur sem maður hefur lesið oft og mörgum sinnum, eins og til dæmis Óradís (samt var ég að vísu næstum búin að gleyma henni... hmmm...). Og líka ein bók sem mamma átti þegar hún var lítil og heitir Lísa eða Lotta? Ég las hana nokkrum sinnum sem barn, en svo á táningsárum mínum var gerð mynd með alveg nákvæmlega sama söguþræði, með einhverjum Olsen - tvíburum í aðalhlutverkum (Søstrene Olsen, máske ;op). Það var að vísu endurgerð á miklu eldri mynd, sem var í sjónvarpinu fyrir skemmstu (eða allavega með alveg eins söguþræði líka...). Allar þessar bókapælingar hafa leitt til þess að nú man ég sífellt eftir fleiri bókum sem ég hef lesið... til dæmis var ég núna að muna eftir bók sem ég las í 7. bekk (Hafralækjarskóli) um heyrnarlaus hjón sem eignast heyrandi barn og hvernig þau takast á við það. Ég held að bækur séu bara málið...

Jæja, anyway... ;op