Góða skemmtun í Germaníu, meine liebes (or something) :o)

Ég er ekki lengur ein...
en hvar er þetta „handan við ganginn“.
Ég nenni ekki að halda einræður hérna.
Una, það er gott að fá þig aftur, en það stendur hérna „6 á netinu“, ekki „2 á netinu“.
6 ≠ 2...
Þetta er ekki erfið stærfðfræði, stelpur mínar.
Þessu er ekki beint til þín, Una.
Gúbbý duglegur...

En endilega komið, hjálpið mér að halda þessu á lífi.
Ég verð ekki til mikillar hjálpar næstu daga, ég er að fara til Þýskalands...
;op

Ég geng inn í salinn og svipast um þangað til ég sé móta fyrir einhverjum í þriðju röð, vinstra megin, fyrir miðju. Þegar ég kem nær sé ég hana. Hún virðist buguð þar sem hún situr með hendur í skauti og starir fram fyrir sig. Varlega fikra ég mig áfram eftir sætaröðinni, eins og til þess að trufla ekki þessa djúpu íhugun hennar. Þegar ég kem að henni hika ég örlitla stund áður en ég legg höndina á öxlina á henni, eins og móðir myndi gera við barn, og segi með umhyggju í rómnum: "Þú ert í vitlausum sal, væna, það bíða allir eftir þér hérna handan við ganginn... "

;op

Ég dreg djúpt andann áður en ég opna dyrnar. Ég hef ákveðið að koma aftur, þrátt fyrir hvernig hlutirnir fóru síðast.
Inni er rökkur, birtan kemur einungis gegnum dyrnar en öll ljósin eru slökkt. Salurinn er mannlaus. Ég geng inn í þögnina, þessa sérkennilegu, þrúgandi þögn sem fylgir stórum mannlausum sölum. Ég veigra mér við að rjúfa þögnina. Það er eitthvað við svona þögn, einn síns liðs getur maður einfaldlega ekki fengið það af sér að brjóta hana. Um leið og tveir eru saman er þögnin ekkert öðruvísi en önnur þögn. En þegar maður stendur einn inni verður þögnin svo sterk, eitthvað sem maður ætti bara ekki að trufla.
Ég sé að engin hefur komið hingað síðan ég var hér síðast, ég sest niður, horfi í kringum mig og ákveð að láta þetta kyrrt liggja í bili. Það gegnir engum tilgangi að tala yfir þeim sem ekki hlusta.
En þrjóskan í mér gerir það að verkum að ég mun snúa hingað aftur.

„... og ég þakka áheyrnina. Einhverjar spurningar?“
Ég lít upp. Salurinn er tómur. Allir eru farnir og ég er hér, enn á ný, farin að tala út í loftið, þar sem ég virðist hafa tapað öllum áheyrendunum. Ég tek því pappírana af púltinu, set þá í töskuna og geng út.
Þetta er ekki í fyrsta skipti þar sem ég held hér einræður fyrir engan. Ég get ekki sagt að ég tali fyrir daufum eyrum, ég tala fyrir engum eyrum. Eins og oft áður, á leið minni út, hugsa ég um að líklega þjóni það engum tilgangi að halda þessu áfram. En ég get bara ekki gefið þetta upp á bátinn svo auðveldlega.
Þannig að líklegast kem ég hingað aftur fljótlega, reyni að halda þessu á lífi.
Við sjáum til hvort einhver verði var við það þá.
Eða hvort það verði annað tré sem fellur í skógi án þess að nokkur verði var við það.

Það gekk samt næstum því upp... sumir voru ekki alveg inni í umræðunum sem voru í gangi.

En þetta var æðisleg frumraun, mér líst vel á að þetta haldi áfram. Þetta var líka svo gott, ég var viss um að fondúið væri gott og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Og ostarnir bregðast ekki.

Við verðum að koma öðru kvöldi fyrir í apríl.

Þetta kemur allt með kalda vatninu...

Saumó annað kvöld, ég hlakka til! Sénsinn að ykkur hefði mögulega tekist að útiloka mig ;op

Það er bara kominn mars.. síðan er enn að berjast fyrir tilveru sinni.
Ég hlakka svo til laugardagsins, loksins á að gera eitthvað í þessari saumaklúbbshugmynd.
Ég veit að ég er í raun að skrifa um ekki neitt, það er erfitt að halda uppi svona hópbloggi einn.
Ég á stað fyrir einræðurnar mínar, tvo meira að segja.

Við förum til Krítar eftir 174 daga, það verður æðislegt.
Þetta verður ansi dýr ferð, ég verð að fara bæði til Knossos og Santorini. Og mig langar líka svolítið til Kairó, svolítið mikið reyndar. En ég er bara farin að hlakka svo til.

En þetta verður að bíða. Fyrst, súkkulaðifondúe...