Þvílíkt framtaksleysi

Í fyrsta lagi verð ég að segja, að sjúklingurinn okkar þarf að fara aftur á gjörgæslu. Ég ætlaði mér að bíða eftir lífsmarki frá einhverjum öðrum, en nú tek ég af skarið, með tvær færslur í röð.
Mín minning eru klukkutímarnir sem við gátum setið að spilum og sumarbústaðarferðirnar í frívikunni í janúar.

by nifteindin
Þetta voru góðar stundir.

Smá athugasemd

Þetta eftirminnilega annað kvöld á Krít (þegar Helga var "full") þá var ég með í brandaranum, það voru Unnur og Óskar sem fóru til að leita að einhverju öðru (man samt ekki hvað það var, hlýtur að hafa verið ómerkilegt) en ég var með á mexíkóska staðnum.
Og það sem mér fannst best var að þegar Helga var þykjustu-full, passaði hún sig samt á því að verða ekki of full...
Og þetta var annað kvöldið, þetta var hið eftirminnilega þriðjudagskvöld, þegar Una ætlaði að vera rosa klár og leika á okkur Helgu.

Ég hef ekkert bloggað í smá tíma, blogger var illa við mig og ég fór þess vegna í fýlu.

En minningin sem ég legg til í dag snýst um aðra ávaxtakörfu: Við vorum alltaf svo góðar í að áætla hvað við þyrftum að borða... muniði eftir ávaxtasalatinu, þessu sem fyllti púnsskálina og við ætluðum sem eftirrétt handa sex.
Góðir tímar.

Minning dagsins

Þegar við vorum allar uppstrílaðar með glimmer og guðmávitahvað, flottustu ávextirnir í Ávaxtakörfunni! Sjálf átti ég glæsilega innkomu á frumsýningunni, eins og þið munið - hrundi inn á sviðið! Eeeerfitt að halda andlitinu þá. Verð að hrósa Helgu fyrir glæsilegan spuna... hinn almenni áhorfandi hefur eflaust haldið að þetta hafi verið planið allan tímann!

Í beinu framhaldi af þessu, þegar við fórum í 10. bekkjar heimsóknina í MA, á milli sýninga, vel glimmer málaðar. Þegar búnar að missa kúlið og ekki einu sinni orðnar busar!

Get ég?

Ég held að Blogger hati mig.